У Снегурочки, у адрэшча ад Дзеды Морацы, няма аднакамай асноўнай асобы-стваральніка. Гэты вобраз — унікальнае з’яву расійскай культуры, аналагу якога няма ў новагодняй міфалогіі іншых народаў свету. Ён фармаваўся пагалам, праходзячы шлях ад язычніцкіх абрадаў і народных казак да літаратурнай апрацоўкі і сучаснага вобраза сапраўднай спутніцы Дзеда Морацы. Стародавнія карані: язычніцтва і фальклор Найстарэйшыя карані вобраза Снегурочки адыходзяць у славянскую міфалогію і абрады. Існуе версія, што яна зьвязаная з персонажам Костромой — сымбёлам вясны і плодародзтва, чоее чучело сгаралі ці тапілі ў час рытуалаў, зnamенуючых вядзенне зімы. У расійскіх народных казках Снегурочка (Снегурка, Снежевінка) — гэта ажывёная дзяўчынка, якую вылепілі з снегу бездзетны старік і старуха. Сюжэт аб снежнай дзяўчынцы, тапаючай з прыходам цяплоты, быў распаўсюджаны ў розных рэгіёнах Расіі і першы раз апублікаваны ў 1840 годзе. Літаратурнае нараджэнне: Афаναсьеў і Астравскі Ключавую ролю ў «нараджэнні» Снегурочки як літаратурнага персонажа адыграли два людзі. Першым зь іх быў вядомы фалькларыст Аляксандр Ніколаеўчы Афаναсьеў, які ўключыў казкі аб Снегурочке ў сваю фундаментальную працу «Поэтычныя выгляды славян на прыроду» (1869). Гэта дала вобразу літаратурную аснову. Затым, у 1873 годзе, драматург Аляксандр Ніколаеўчы Астравскі стварыў на аснове гэтых матэрыялаў п’есу «Снегурочка». У яго версіі Снегурочка — дачка Дзеда Морацы і Весны-Красны, якая загівае ў час летняга сонечнага рытуала. Гэтая п’еса зрабіла персонажа вядомым на ўсёй краіне. Уцвярджэнне вобраза: опера і мастакі Пасля Астравскага вобраз Снегурочки быў зацверджаны і зацвярджаны ў мастацтве. У 1882 годзе кампазітар Ніколай Андрэеўчы Рымскі-Корсакаў напісаў па п’есе Астравскага оперу «Снегурочка», якая атрымала ўяўны успях і канчаткова папулярызавала гераіню. Так жа ў стварэнні вядомага нам вобраза Снегурочки ўнёслі ўнікальны ўклад мастакі: Віктаар Васнецоў, Міхайла Врубель і Ніко ... Читать далее